Emek; sermaye sağlamanın ya da ticari bir girişimde bulunmanın doğal bir parçası olan riskleri üstlenmenin dışında, üretim sürecine katkıda bulunan her türlü insan etkinliğidir. Bir enerji, fikir harcamanın bedelidir. Hayatına bir katkı sağlamak için çabadır. Ahlaki ve hukuki çerçeve içerisinde yapılan onurlu, kutsal eylemlerdir. İçinde ideolojik düşünce, siyasi ayrılık olmayan tek mücadeledir. Ancak günümüzde bunun tersi yaşanmaktadır.  Emek, onursuzca kazanılır hale geldi. İçine siyaset ve ideoloji girdi. Mücadele yerine bireysel veya gruplar halinde istemler başladı. Parti mücadelesi veya kişiye bağlılık oldu.  Sendikalar toplu mücadeleler yerine parti temsilcilikleri gibi mücadeleye başladılar. Emek yerine kişisel çatışmalar oluştu. Milliyetçi Muhafazakâr Sendika, Demokrat Sendika, Liberal Düşünceye Sahip sendika, etnisite sendikaları, A Partisi, B Partisi… Örneklerini arttırabiliriz.  2010 yılı sendika sayısı 90, sendikalı sayısı 1.023.362 kişi. Oysa resmi kayıtlı çalışan sayısı 15.969.748 kişi. Rakamlar 2010 yılı içindir. Ama içler acısı bir durum. Sendikalı sayısı ile çalışan sayısını karşılaştırmak son derece üzücü duruma gelmiştir. Herkesin sendikaya üye olamadığı bir dönem içerisindeyiz. Sendikasız çalışan işçi sayısı ise 9 milyon 808 bin kişi Çalışma şartlarının sağlanmadığına inanıyorum. Sosyal hukuk devleti ve AB ülkesi olma yolunda olan devlet anlayışımıza ters bir o kadarda üzücüdür. Bu durumda sessiz kalıp, hak savunmak yerine var olan basit yaşam için sadece “ŞÜKÜR”le yaşamak daha kolay. Bir gün onu kaybedene kadar hep deriz aynı kelimeyi tekrar etmek, hep yetinme anlayışına sahip olma becerisi vardır bizlerde. Dilovası belediyesi gibi küçük bir kurumda bile farklı çalışma alanları olan 3 taşeron firma bulunmamaktadır. Temizlik işlerinde çalışanların asgari ücretle sabitlenmelerine rağmen çoğu zaman maaşlarını alamadıklarını kendilerinden duymuştum. Güvenlik ve başka işlerde çalışanlar. Çalışma şartlarının sağlıklı olmayışı ve belediyenin eski çalışanları ile aynı hakka sahip olmamaları onları hiç rahatsız etmemektedir. Kazanan sadece taşeronlar ile beraber işsizlere iş imkânı sağlamakla övünen bir belediye yönetimi oluşur. Kaybeden ise onlarca işsizliğe mahkûm mecbur emekçilerdir. Sendikaya üye olmaları halinde güvencede olmadıklarından hemen iş akitleri fesh edilir. Yerlerine ellerini ovuşturarak bekleyen sayısız başka işsiz beklemektedir. İnsanca yaşamanın bedelinin ağırlığını göstermektedir. Aslında insanca yaşamayı ağırlaştıran sömürü yönetimler ve çok kazanma sevdalısı taşeronların sayısının ağırlığıdır dışa vuran. Altında ezilen ise sendikasız ve güvenli şartların oluşmadığı ortamlarda çalıştırılan mecbur kılınmış emekçilerdir. Bir gün emek sınıfının kamuda ve özel sektörde fark etmeksizin yaşamın çalışma karşılığı olduğuna inanacaktır. Ülkemizde emek mücadelesinin karşılığında daha güzel standartlarda bir yaşam olduğuna inanıp, parti rozetini atacaklardır. O günlerin özlemi ile bizlerde mücadele etmeye devam etmeliyiz. Ülkemiz emeklerin mücadelesi ve halkların kardeşliği ile kurulmuştur. Müreffeh medeniyet seviyesine çıkarmak da bu değerlerle olacaktır. Temennim; Haftalık çalışma süresi gelir kaybı yaşanmaksızın 40 saate, fazla mesailer için uygulanan yıllık 270 saat sınırı, 90 saate düşürülmesi, herkese en az 1 ay ücretli izin hakkının tanınması, herkese ayırım olmadan iş güvencesinin sağlanması, sendikal hak ve özgürlükler güvence altına alınarak sendikal barajlar, noter şartı kaldırılmalı, herkesin sendika hakkını özgürce kullanabilmesi için gerekli yasal düzenlemeler yapılması ve kamuda personel açığının kapatılarak taşeronlaşma ve kayıt dışı çalışmanın engellenmesi ve insanlara gerçekten insan olduklarını gösterir muamelenin gösterilmesidir.